Tom 47 • Zeszyt 4 • 2006

217 Rozwój populacji, wymagania środowiskowe i ekologia bielika Haliaeetus albicilla       w Puszczy Augustowskiej.
     
Dorota Zawadzka, Jerzy Zawadzki, Waldemar Sudnik

Abstrakt: W latach 1989-2005 prowadzono badania nad bielikiem Haliaeetus albicilla w Puszczy Augustowskiej. W r. 1991 stwierdzono pierwszy lęg, a następnie liczba par lęgowych wzrastała aż do 8 w latach 2004-2005. Średnie tempo wzrostu liczebności wynosiło 1,3 pary/rok. W r. 1999 zagęszczenie par rewirowych wynosiło 0,35 p/100 km 2 , a w 2005 - 0,70 p/100 km 2 . Odległość pomiędzy gniazdami zmalała z 33 km w r. 1993 do ok. 11 km w 2005. Bielik budował gniazda wyłącznie na sosnach, w wieku od 90 do 180 lat, zlokalizowanych w odległości 0,2-3,5 km (średnio 1,1 km) od brzegów jezior. Preferował siedlisko boru mieszanego świeżego. Sukces wynosił 82% (N=28 lęgów). Produkcja młodych wynosiła średnio 1,41 na parę z sukcesem i 1,09 na parę lęgową. W sezonie lęgowym podstawę składu pokarmu stanowiły ptaki (60,6% ofiar i 72,1% biomasy), a ryby stanowiły odpowiednio 30,2% i 23,7%. Najliczniejszymi ofiarami były kaczki Anas sp. (21,7%), łyska Fulica atra (15%), następnie leszcz Abramis brama (11,1%) i bociany Ciconia sp. (6,9%), na które bieliki polowały w tylko jednym rewirze. W zimowym pokarmie dominowała padlina dużych ssaków wykładana na nęciskach.

230 Liczebność i efekty lęgów ptaków szponiastych Falconiformes Kotliny Śremskiej       w latach 2001-2002.
     
Zbigniew Kwieciński, Tadeusz Mizera

Abstrakt: Badania prowadzono w latach 2001-2002 na powierzchni 312 km 2 , o lesistości 24,7%. Stwierdzono gniazdowanie 9 gatunków ptaków szponiastych. Co roku gniazdowało 149-150 par w zagęszczeniu 47,9 par/100 km 2 pow. ogólnej. Zagęszczenie zespołu 8 gatunków ptaków wyniosło 18,5 par/10 km 2 pow. leśnej. Najliczniejszym gatunkiem był myszołów Buteo buteo, który osiągał średnie zagćszczenia 28,5 p/100 km 2 pow. ogólnej i 11,6 p/10 km 2 pow. leśnej. Stwierdzono bardzo wysokie zagęszczenia krogulca Accipiter nisus - odpowiednio 9,3 p/100 km 2 i 3,8 p/10 km 2 oraz wysokie zagęszczenie jastrzębia A. gentilis - odpowiednio 4 p/100 km 2 i 1,7 p/10 km 2 . Spośród gatunków rzadszych wykazano gniazdowanie 2 par bielika Haliaeetus albicilla, 3 par kani czarnej Milvus migrans oraz 5 par kani rudej M. milvus. Niskie zagęszczenia błotniaka stawowego Circus aeruginosus - 1,9-2,6 p/100 km 2 , potwierdza jego stopniowy regres ilościowy w regionie. Stwierdzono również zanik lęgowej populacji pustułki Falco tinnunculus. Sukces lęgowy myszołowa był wysoki i sięgał 76%, natomiast liczba odchowanych młodych była niska - 1,3 młodego na parę w lęgu pomyślnym. Produktywność lęgów jastrzębia, 2,0 młodego na parę w lęgu pomyślnym, jak i sukces lęgowy wynoszący 72%, były przeciętne. Wskaźniki demograficzne populacji krogulca były bardzo niskie. Analiza podobieństwa zagęszczeń zespołu ptaków szponiastych Kotliny Śremskiej z innymi powierzchniami w Polsce wykazała niewielkie zróżnicowanie. Ma to prawdopodobnie związek z dominującym udziałem myszołowa we wszystkich zespołach. Głównym czynnikiem kształtującym strukturę zagęszczeń i relacje ilościowe między gatunkami wydaje się być struktura krajobrazu.

241 Pierzenie włochatek Aegolius funereus w poznańskim ogrodzie zoologicznym.
     
Marian Cieślak, Zbigniew Kwieciński

Abstrakt: W sezonach 2005-2006 w poznańskim ogrodzie zoologicznym przeprowadzono badanie pierzenia 3 osobników włochatki w drugim kalendarzowym roku życia. Badaniami objęto samotnego samca (M2) i parę (M1 i F1), która mimo zachowań przedlęgowych nie przystąpiła do lęgu. Badania przeprowadzono kontrolując codziennie woliery i na podstawie znalezionych piór odtworzono przebieg procesu pierzenia. Wszystkie ptaki całkowicie wymieniły sterówki oraz około połowy lotek pierwszorzędowych i lotek drugorzędowych. Samotny samiec zaczął pierzenie wcześniej i zakończył po 70 dniach. Oba ptaki z pary rozpoczęły pierzenie prawie 3 tygodnie później, intensywnie pierząc się w 2 pierwszych dekadach, a ich pierzenie trwało tylko 55 dni. Stwierdzono, że podczas zrzucania sterówek wolniej wymieniane były lotki, a w okresach intensywnego pierzenia częściej występowały przypadki asymetrii w zrzucaniu analogicznych piór. Badane włochatki przepierzyły większą liczbę lotek pierwszorzędowych i drugorzędowych niż średnio wymieniają ptaki na wolności. Wydaje się, że powolna wymiana piór u tego gatunku wynika z delikatnego lotu włochatek i powolnego wycierania piór.

252 Sowy Strigiformes Pogórza Wielicko-Wiśnickiego i Beskidu Wyspowego.
     
Łukasz Kajtoch

Abstrakt: W latach 1997-2006 przeprowadzono inwentaryzację sów na Pogórzach Wielickim i Wiśnickim oraz w Beskidzie Wyspowym. Na trzech wybranych powierzchniach: "Wielicka" (pow. 32 km 2 , 250-420 m n.p.m.), "Tarnawka" (pow. 28 km 2 , 300-450 m n.p.m.) i "Mogielica" (pow. 38 km 2 , 600-1170 m n.p.m.) stwierdzono występowanie 8 gatunków lęgowych sów. Najpospolitszymi gatunkami były puszczyk Strix aluco (24-31% wszystkich stanowisk, 14-53 stanowisk/100 km 2 ) i puszczyk uralski S. uralensis (11-26% stanowisk, 14-22 stanowisk/100 km 2 ). Uszatka Asio otus (25-31% stanowisk, 22-47 stanowisk/100 km 2 ) i pójdźka Athene noctua (14-28% stanowisk, 11-48 stanowisk/100 km 2 ) były dość liczne w krajobrazie rolniczym pogórzy. Włochatka Aegolius funereus i sóweczka Glaucidium passerinum (obie po 22 % stanowisk i 14-20 stanowisk/100 km 2 ) były pospolite w górskich lasach. Jedynie 2 stanowiska płomykówki Tyto alba zaobserwowano na pogórzach. Puchacz Bubo bubo był także bardzo rzadki - tylko 3 stanowiska znaleziono w wyższych górach. Badany obszar jest dość istotny dla polskich populacji sów, zwłaszcza puszczyka uralskiego, puchacza, włochatki i sóweczki (gniazduje tam więcej niż 2% polskiej populacji tych gatunków).

Notatki

260 Pierwsze stwierdzenie biegusa karłowatego Calidris minutilla w Polsce.
      
Paweł Malczyk

262 Drugie stwierdzenie sieweczki mongolskiej Charadrius mongolus w Polsce.
      
Mateusz Stopiński, Waldemar Półtorak, Arkadiusz Sikora, Piotr Zieliński

266 Drugie stwierdzenie brodźca plamistego Actitis macularius w Polsce.
      Paweł Gębski, Grzegorz Orłowski

269 Gniazdowanie gawronów Corvus frugilegus na latarniach kolejowych w Kielcach.
      Piotr Wilniewczyc

271 Nietypowo ubarwione wąsatki Panurus biarmicus.
      
Janusz Stępniewski

273 Jaki to ptak? 45: Dzierlatka Galerida cristata.
      
Jan Lontkowski

         
  Copyright © 2007-2010, Notatki Ornitologiczne